لوله فولادی گالوانیزه

A: لوله فولادی گالوانیزه عایق برای گاز و گاز طبیعی، انتقال از راه دور خط لوله فشار بالا استفاده می شود.
گالوانیزه کردن به منظور حفظ خوردگی، در حمل و نقل از راه دور، ایستگاه آزمایش حفاظت از قطب به طور کلی در چند ده کیلومتر تا 100 کیلومتر راه اندازی می شود. ابزار موجود در ایستگاه الکترون های کاتدی را برای پر کردن خط لوله تولید می کند و سطح گالوانیزه برای زنگ زدگی رسانا مساعد است. لوله به طور یکنواخت شارژ می شود.
برای جلوگیری از اتلاف الکترون های کاتدی در خط لوله، لوله گالوانیزه قبل از نصب با تانن الکتریکی (مخلوط قیر و پودر کوارتز) و کاغذ کرافت، کاغذ روغن دوم دو کاغذ یا سه کاغذ روغنی سه کاغذ پر می شود. پس از جوشکاری سر، باید به طور مساوی درمان شود. مقاومت عایق نباید کمتر از 0.5 Mn باشد و بررسی کنید که آیا لوله با ولتاژ پایین 380V/220V سوراخ شده است.
در کنار خط لوله انتقال گاز، به فاصله 50 سانتی متر، ده ها متر نوار اتصال زمین گالوانیزه l اینچ لوله باید در همان ترانشه تعبیه شود و یک نوار آهنی گالوانیزه به ایستگاه آزمایش وارد شود.
اگر گاز یا گاز طبیعی نشت کند و تحت فشار از لایه عایق بشکند، الکترون ها وارد زمین شده، به منطقه زمین باز می گردند و وارد ابزار تشخیص می شوند و بلافاصله آن را از دستگاه منعکس می کنند. فاصله نشتی و موقعیت عیب لوله را می توان برای تعمیر نیروی انسانی سازماندهی کرد.

پاسخ: در مرحله اول، پس از گالوانیزه گرم، می توان سطح لوله گالوانیزه را محافظت کرد. نفوذ خوردگی به داخل حفره یا هر گوشه پوشش داده شده دیگر دشوار است و با عمیق شدن روی، می تواند به راحتی کل سطح را بپوشاند و محافظت جامعی را ارائه دهد.
ثانیا، لوله های گالوانیزه پس از گالوانیزه شدن، مقاومت بسیار خوبی در برابر ضربه و خواص ضد سایش از خود نشان می دهند. سختی پوشش روی از فولاد بیشتر است و توانایی لوله را برای مقاومت در برابر ضربه و سایش افزایش می دهد. علاوه بر این، لایه روی ضخیم تر است و دارای چقرمگی و مقاومت سایشی بالاتری است، به ویژه در گوشه ها، در مقایسه با سایر پوشش ها. سایر پوشش ها اغلب از نازک شدن رنج می برند، به خصوص در گوشه ها، که آنها را مستعد آسیب می کند.
ثالثاً، مزیت مهم گالوانیزه گرم، مکانیسم حفاظت فداکاری آن است. در صورت آسیب مکانیکی یا دلایل دیگر که منجر به برداشتن بخش‌های جزئی لایه روی می‌شود، سطح آهنی در معرض دید همچنان از محافظت فداکارانه لایه روی اطراف بهره می‌برد و به طور موثر فولاد را در برابر خوردگی محافظت می‌کند.
در نهایت، گالوانیزه گرم باعث افزایش طول عمر و زیبایی ظاهری فولاد می شود. طول عمر فولاد گالوانیزه تا حد زیادی به ضخامت پوشش بستگی دارد که به نوبه خود تحت تأثیر ضخامت لوله گالوانیزه است. لوله های گالوانیزه ضخیم تر معمولا دوام پوشش بیشتری را ارائه می دهند. علاوه بر این، در محیط های بسیار خورنده، اعمال رنگ بر روی لایه گالوانیزه مقاومت در برابر خوردگی را بیشتر می کند. با سیستم رنگ مناسب، دستیابی به حفاظت موثر در برابر خوردگی به راحتی قابل دستیابی است.

پاسخ: لوله فولادی سیاه و لوله فولادی گالوانیزه دو نوع لوله رایج هستند که برای انتقال مایعات و گاز استفاده می شوند. آنها چندین شباهت دارند که منجر به سردرگمی در بین بسیاری از مردم می شود. با این حال، تفاوت اصلی لوله فولادی سیاه و لوله فولادی گالوانیزه در ترکیب و پوشش آنها نهفته است.
لوله فولادی سیاه و لوله گالوانیزه هر دو از فولاد ساخته شده اند، اما لوله گالوانیزه دارای پوشش روی است، در حالی که لوله سیاه اینگونه نیست. در نتیجه لوله گالوانیزه گرانتر و بادوام تر است. از نظر حمل و نقل، لوله های فولادی سیاه نسبت به لوله های گالوانیزه راحت تر فرسایش می یابند. بنابراین لوله فولادی سیاه برای انتقال گاز مناسب تر است، در حالی که لوله گالوانیزه برای حمل آب مناسب تر است.
لوله گالوانیزه با یک لایه روی پوشانده شده است که محافظت در برابر خوردگی آن را افزایش می دهد و به جلوگیری از رسوبات معدنی که می توانند لوله را مسدود کنند کمک می کند. در درجه اول برای تامین آب منازل و ساختمان های تجاری استفاده می شود و به دلیل خاصیت جلوگیری از زنگ زدگی به عنوان قاب داربست نیز عمل می کند. از طرفی لوله فولادی مشکی به صورت بدون درز تولید می شود که انتخاب بهتری برای حمل و نقل گاز است. همچنین می توان از آن برای سیستم های اسپرینکلر آتش نشانی استفاده کرد زیرا از آتش سوزی بهتری نسبت به لوله گالوانیزه جلوگیری می کند. رنگ تیره لوله فولادی مشکی به دلیل تشکیل اکسید آهن در طول فرآیند ساخت است.
یکی از اشکالات مهم لوله گالوانیزه این است که با گذشت زمان، پوشش روی ممکن است پوسته پوسته شود و منجر به انسداد لوله و ترکیدگی احتمالی شود. در نتیجه لوله های گالوانیزه برای انتقال گاز توصیه نمی شوند و بیشتر برای حمل آب استفاده می شوند. برعکس، لوله فولادی مشکی مستعد خوردگی در آب است و محتوای معدنی لوله ممکن است حل شود و خط را مسدود کند.
به طور کلی، لوله فولادی سیاه به دلیل هزینه اضافی پوشش روی و فرآیند ساخت، ارزان تر از لوله گالوانیزه است. علاوه بر این، لوله فولادی سیاه به هزینه های نگهداری و اتصالات کمتری نیاز دارد.
برای تمایز بین لوله فولادی سیاه و لوله فولادی گالوانیزه، سه روش اصلی وجود دارد: بررسی رنگ لوله (لوله فولادی سیاه تیره تر است، در حالی که لوله گالوانیزه نقره ای خاکستری است)، شناسایی نوع موادی که حمل می کنند (لوله گالوانیزه برای آب، لوله فولادی سیاه برای گاز) و در نظر گرفتن کاربردها و خواص آنها.

پاسخ: اگر قصد برش لوله فولادی گالوانیزه را دارید، به اره برقی، ابزار برش لوله یا اره رفت و برگشتی نیاز دارید. اگر چندین اندازه لوله دارید ممکن است به چندین دستگاه برش نیاز داشته باشید.
برای بریدن با اره برقی
لوله را در یک گیره یا گیره محکم کنید و در صورت لزوم انتهای بلندتر آن را نگه دارید. شروع به برش کنید. از آنجایی که شما هیچ موتوری ندارید، برای برش دادن به این روش به زمان و انرژی زیادی نیاز دارید، اما می توان این کار را انجام داد. گفته شد، از فشار زیاد استفاده نکنید. پس از جدا شدن فولاد، انتهای بریده شده را سوهان کنید.
برای برش با ابزار برش لوله
هنگامی که برش را شروع می کنید، باید کاتر خود را چندین بار دور لوله بچرخانید. پس از برش، لوله را مجدداً بچرخانید تا انتهای آن سوراخ نشود. برای این کار به ابزاری به نام ریمر نیاز دارید.
برای برش با اره رفت و برگشتی
این ابزار برش موتوری کار را سریع انجام می دهد. PPE خود را بپوشید، برش خود را علامت بزنید، لوله خود را ببندید و اجازه دهید آن چرخ کار خود را انجام دهد. فقط مطمئن شوید که چرخ را مستقیماً روی لوله فشار نمی‌دهید، زیرا می‌تواند باعث گیرکردن آن روی لوله و آسیب دیدن تیغه شود.

پاسخ: جوشکاری لوله های فولادی گالوانیزه به تکنیک ها و اقدامات احتیاطی خاصی نیاز دارد تا از یک جوش قوی و قابل اطمینان اطمینان حاصل شود و در عین حال خطر بخار روی و سایر خطرات به حداقل برسد. در اینجا یک راهنمای کلی در مورد نحوه جوش دادن لوله های فولادی گالوانیزه آورده شده است:
ملاحضات امنیتی:
از تجهیزات حفاظت فردی مناسب (PPE) از جمله دستکش جوشکاری، کلاه ایمنی جوشکاری با فیلتر مناسب، لباس محافظ و محافظ تنفسی استفاده کنید.
در یک منطقه با تهویه مناسب کار کنید یا از تهویه خروجی استفاده کنید تا قرار گرفتن در معرض دود روی را به حداقل برسانید.
برای جلوگیری از خطر آتش سوزی از جوش دادن لوله های فولادی گالوانیزه در نزدیکی مواد قابل اشتعال خودداری کنید.
آماده سازی:
لوله فولادی گالوانیزه را قبل از جوشکاری به طور کامل تمیز کنید تا هرگونه کثیفی، گریس یا باقی مانده پوشش روی از بین برود. برای اطمینان از تمیز بودن سطح از یک برس سیمی یا یک محلول تمیز کننده اختصاصی استفاده کنید.
توجه داشته باشید که جوشکاری فولاد گالوانیزه دود سمی تولید می کند، بنابراین مطمئن شوید که فضای کار به درستی تهویه می شود و از محافظ تنفسی استفاده کنید.
انتخاب روش جوشکاری:
چندین روش جوشکاری مناسب برای لوله های فولادی گالوانیزه وجود دارد، از جمله جوشکاری چوبی (SMAW)، جوشکاری MIG (GMAW) و جوشکاری TIG (GTAW).
روش جوشکاری مناسب را بر اساس ضخامت لوله فولادی گالوانیزه و تکنیک جوشکاری مورد نظر انتخاب کنید.
تکنیک های جوشکاری:
از تناسب مناسب لوله ها، حفظ پیکربندی اتصال مورد نظر اطمینان حاصل کنید.
دستگاه جوش را بر اساس روش جوشکاری، ضخامت لوله و پیکربندی اتصال روی تنظیمات مناسب تنظیم کنید.
جوشکاری را از ریشه اتصال شروع کنید و سرعت حرکت را ثابت نگه دارید تا به یک جوش یکنواخت و قوی برسید.
در صورت استفاده از روش جوشکاری MIG، ولتاژ، سرعت تغذیه سیم و سرعت جریان گاز محافظ را طبق توصیه های سازنده تنظیم کنید.
برای جوشکاری TIG، از یک میله پرکننده مناسب برای فولاد گالوانیزه استفاده کنید و از تکنیک های مناسب برای کنترل حرارت ورودی و دستیابی به یک جوش تمیز و دقیق استفاده کنید.
پس از جوشکاری:
اجازه دهید اتصال جوش داده شده به طور طبیعی خنک شود و از خاموش کردن آن با آب خودداری کنید، زیرا می تواند منجر به خوردگی سریع روی شود.
جوش را از نظر هر گونه عیب یا نقص بررسی کنید و در صورت لزوم آنها را برطرف کنید.
در صورت نیاز، روی اضافی را در اطراف مهره جوش با استفاده از برس سیمی یا آسیاب جدا کنید.
توجه به این نکته ضروری است که جوشکاری فولاد گالوانیزه دود سمی روی تولید می کند که می تواند خطراتی برای سلامتی ایجاد کند. از تهویه مناسب اطمینان حاصل کنید، از محافظ تنفسی استفاده کنید و دستورالعمل های ایمنی را برای به حداقل رساندن قرار گرفتن در معرض آن رعایت کنید. علاوه بر این، مشاوره با متخصصان جوشکاری یا جستجوی راهنمایی از جوشکاران با تجربه می تواند بینش و تکنیک های ارزشمندی را برای پروژه جوشکاری شما ارائه دهد.

پاسخ: لوله های فولادی گالوانیزه در بسیاری از کاربردهای صنعتی، تجاری و مسکونی کاربرد فراوانی دارند. برخی از برنامه های کاربردی رایج عبارتند از:
سیستم های تامین آب: لوله های فولادی گالوانیزه به طور گسترده برای انتقال آب آشامیدنی در ساختمان های مسکونی و تجاری استفاده می شود. مقاومت در برابر خوردگی آنها، تحویل آب تمیز و سالم را تضمین می کند.
سیستم های لوله کشی: این لوله ها به دلیل دوام و قابلیت اطمینان، معمولاً برای تاسیسات لوله کشی استفاده می شوند.
خطوط لوله گاز: لوله های فولادی گالوانیزه برای خطوط لوله گاز ایده آل هستند، زیرا می توانند فشار را تحمل کنند و یک مجرای مطمئن برای توزیع گاز طبیعی ایجاد کنند.
سازه های بیرونی: مقاومت در برابر خوردگی فولاد گالوانیزه آن را به گزینه ای محبوب برای سازه های فضای باز مانند نرده ها، نرده ها، نرده های محافظ و تابلوهای راهنما تبدیل می کند.
سیستم های آبیاری: لوله های فولادی گالوانیزه به دلیل مقاومت در برابر رطوبت و شرایط خاک برای سیستم های آبیاری مناسب هستند.

A: فرآیند تولید لوله های فولادی گالوانیزه شامل چندین مرحله برای اطمینان از محصول نهایی بادوام و قابل اعتماد است. در اینجا مروری کوتاه بر روند انجام شده است:
تمیز کردن: لوله های فولادی به طور کامل تمیز می شوند تا هرگونه ناخالصی یا باقیمانده از بین برود و از چسبندگی مناسب پوشش روی اطمینان حاصل شود.
ترشی کردن: لوله ها سپس در محلول اسیدی غوطه ور می شوند تا هرگونه فلس آسیاب یا اکسیدهای موجود در سطح را از بین ببرند. این مرحله بیشتر فولاد را برای فرآیند گالوانیزه کردن آماده می کند.
گالوانیزه کردن: لوله های تمیز شده و ترشی شده در حمامی از روی مذاب غوطه ور می شوند. از طریق یک واکنش متالورژیکی به نام گالوانیزه گرم، روی یک پوشش محکم بر روی سطح فولاد ایجاد می کند.
خنک سازی و بازرسی: پس از گالوانیزه کردن، لوله ها خنک شده و از نظر کنترل کیفیت بررسی می شوند. این مرحله تضمین می کند که پوشش روی یکنواخت و عاری از هر گونه نقصی باشد.

A: فرآیند تولید مختلف
لوله های کربن فولادی از شمش های فولادی یا فولادهای گرد جامد ساخته می شوند که سوراخ شده و لوله های مویین را تشکیل می دهند و سپس با نورد سرد و گرم و کشش سرد ساخته می شوند. لوله فولادی کربن جایگاهی کلیدی در زمینه لوله های فولادی داخلی دارد.
لوله های فولادی گالوانیزه از گالوانیزه گرم استفاده می کنند. لوله فولادی گالوانیزه باید از نظر تعادل لایه گالوانیزه آزمایش شود.
مواد مختلف
لوله فولاد کربنی یک ماده آلیاژی است که عمدتاً حاوی کربن و آهن است. دارای خواص مکانیکی و خواص پردازش عالی است، اما مقاومت در برابر خوردگی ضعیفی دارد. اغلب در خطوط لوله برای انتقال سیالات یا گازها استفاده می شود.
لوله فولادی گالوانیزه نوعی لوله است که بر روی سطح لوله فولادی به صورت الکتروشیمیایی و با لایه ای از روی پوشانده شده است که عمدتاً باعث افزایش مقاومت به خوردگی لوله می شود. بنابراین، مواد لوله گالوانیزه فولاد کربن، فولاد ضد زنگ و سایر مواد فلزی است.
درمان سطحی
لوله‌های فولاد کربنی تحت درمان سطحی قرار نمی‌گیرند یا فقط با گریس پوشش داده می‌شوند و در معرض اکسیداسیون و خوردگی خارجی هستند، بنابراین عمر مفید آنها محدود است.
لوله فولادی گالوانیزه با یک لایه روی روی سطح لوله فولادی پوشانده می شود و لایه گالوانیزه با آبکاری و سایر فناوری ها تشکیل می شود. این روش نه تنها می تواند از اکسیداسیون و خوردگی جلوگیری کند، بلکه مقاومت به سایش و زیبایی لوله را نیز بهبود می بخشد.
ویژگی های عملکرد
مقاومت در برابر خوردگی:
مقاومت در برابر خوردگی لوله فولادی کربن نسبتا ضعیف است. اگر به عنوان خط لوله برای انتقال مواد خورنده استفاده شود، به راحتی خورده می شود و ترک هایی ایجاد می شود که عمر مفید خط لوله را تحت تاثیر قرار می دهد.
لوله فولادی گالوانیزه به عنوان نوعی لوله ضد خوردگی، مقاومت بسیار خوبی در برابر خوردگی دارد، به ویژه در مناطق مرطوب و خورنده، برای استفاده مناسب تر است.
استحکام - قدرت:
لوله‌های کربن فولادی دارای استحکام بالایی هستند، بنابراین اغلب در مکان‌هایی با فشار بالا مانند خطوط لوله تولید نفت در میادین نفتی، سازه‌های پشتیبانی ساختمان‌های بلند و پل‌ها و غیره استفاده می‌شوند.
استحکام لوله فولادی گالوانیزه نسبتا ضعیف است، اما به دلیل مزایای مقاومت در برابر خوردگی و مقاومت در برابر زنگ، برای برخی موارد با تقاضای کم مناسب است.
دامنه کاربرد:
لوله های فولادی کربنی و لوله های گالوانیزه معمولا از لوله های فلزی استفاده می شوند، اما به دلیل خواص و کاربردهای متفاوت، دامنه کاربرد نیز متفاوت است.
لوله های کربن فولادی برای انتقال گازها یا سیالات مناسب هستند و در معرض فشار بالا هستند. در حالی که لوله های گالوانیزه عمدتا برای مکان های مرطوب و خورنده مانند پتروشیمی، شیمیایی، کشتی سازی و توسعه دریایی و غیره استفاده می شود.

پاسخ: گالوانیزه گرم در حال حاضر به دلیل دوام و مقاومت در برابر خوردگی یکی از بهترین روش های گالوانیزه کردن لوله های فولادی است. این روش شامل فرو بردن فلز در حمامی از روی مذاب در دمای 450 درجه فارنهایت است. این فرآیند زمانی تکمیل می شود که لوله فولادی (یا EN (Euro Norm) یا ASTM (American Society for Testing and Materials)) مواد استاندارد با تقریباً 30 تا 40 میکرون روی خالص پوشانده شود.
آبکاری یکی دیگر از روش های محبوب برای گالوانیزه کردن لوله های فولادی به دلیل پرداخت با کیفیت بالا و هزینه نسبتا ارزان در مقایسه با روش های دیگر مانند گالوانیزه گرم است. آبکاری از جریان های الکتریکی استفاده می کند تا لایه نازکی از کروم، نیکل یا روی را در بالای سطح فلزی موجود قرار دهد.
آبکاری مکانیکی که پولیش مکانیکی نیز نامیده می شود، یک جایگزین کم هزینه است که شامل افزودن یک لایه نازک روی با استفاده از روش انفجار ساینده (شات پینینگ) است. این نوع فرآیند گالوانیزه به دلیل کیفیت پایین تر و تمایل به پوسته شدن یا کنده شدن آن چندان محبوب نیست.
پوشش پلاستیک کم استفاده ترین روش برای گالوانیزه کردن لوله های فولادی است زیرا عملکرد محدود و مقاومت در برابر خوردگی ضعیفی دارد.

پاسخ: لوله های فولادی برای بسیاری از موارد استفاده می شود، از ساخت خانه گرفته تا حمل و نقل محصولات در کارخانه های تولیدی. آنها می توانند از انواع مختلفی از فلزات ساخته شوند، اما فولاد گالوانیزه یکی از رایج ترین آنها است.
فولاد گالوانیزه دارای پوشش روی روی سطح خود است که در برابر خوردگی مقاومت می کند. این به جلوگیری از زنگ زدگی کمک می کند، که می تواند مشکل ساز باشد زیرا فلز را ضعیف می کند. فولاد غیر گالوانیزه این پوشش را ندارد و ممکن است برای جلوگیری از خوردگی نیاز به تعمیر و نگهداری مکرر داشته باشد.
هر دو نوع فلز را می توان در پروژه های ساختمانی یا سایر کاربردها استفاده کرد. با این حال، هر کدام دارای مزایا و معایب متمایز هستند که آنها را برای موقعیت های خاص مناسب تر از دیگران می کند.
کاربرد صنعت
در حالی که فولاد غیر گالوانیزه می تواند آب نمک را تحمل کند، اما در آب کلردار به سرعت خراب می شود و فولاد گالوانیزه را به انتخاب برتر تبدیل می کند. به همین دلیل، زمانی که دو جزء تولید اصطکاک و فیوز کنند، فولاد گالوانیزه به فولاد ضد زنگ ترجیح داده می شود.
فولاد غیر گالوانیزه، برخلاف فولاد گالوانیزه، هم قوی‌تر و هم در برابر خوردگی مقاوم‌تر است، و برای استفاده در صنایعی مانند هوافضا، که دوام از اهمیت بالایی برخوردار است، ایده‌آل است. استحکام بالا و مقاومت فولاد ضد زنگ در برابر خوردگی ناشی از آب دریا، آن را به گزینه ای محبوب برای ساخت پل ها و سایر سازه ها، مجسمه ها، خطوط قطار و خودروهایی تبدیل کرده است که بر پایه های محکم تکیه می کنند.
هزینه
هزینه لوله های گالوانیزه در دراز مدت کمتر از لوله های غیر گالوانیزه است. زیرا لوله های گالوانیزه دوام بیشتری نسبت به لوله های غیر گالوانیزه دارند و به راحتی خورده نمی شوند.
استحکام - قدرت
استحکام لوله های گالوانیزه به ضخامت پوشش بستگی دارد. هرچه پوشش ضخیم‌تر باشد، بهتر می‌تواند در برابر خوردگی ناشی از مواد شیمیایی موجود در آب یا سایر موادی که ممکن است با آن در تماس باشند مقاومت کند. به همین دلیل است که لوله های فولادی گالوانیزه قوی تر از لوله های فولادی غیر گالوانیزه هستند.
مقاومت در برابر خوردگی
از آنجایی که لوله های گالوانیزه دارای پوشش محافظی هستند که از زنگ زدگی جلوگیری می کند، در برابر خوردگی بسیار مقاوم تر از لوله های غیر گالوانیزه هستند. این آنها را برای استفاده در مناطق با رطوبت بالا یا در معرض آب شور یا سایر مواد خورنده مانند اسیدها یا قلیاها ایده آل می کند.
مقاومت حرارتی
برای جلوگیری از تولید دود سمی روی هنگام گرم شدن، فولاد گالوانیزه برای استفاده در کاربردهای با دمای بالا مناسب نیست. فلز گالوانیزه نباید با ظروف یا تجهیزات مربوط به سطوح تماس با مواد غذایی استفاده شود. این به این دلیل است که پوشش روی، که در مواجهه با اسیدها به نمک روی تبدیل می‌شود، زمانی که در کنار غذاها و نوشیدنی‌های اسیدی مصرف شود، سریع‌تر خورده می‌شود.

پاسخ: لوله های فولادی گالوانیزه گرم: این لوله ها رایج ترین نوع لوله های فولادی گالوانیزه هستند. آنها با فرو بردن لوله های فولادی در حمام روی مذاب داغ ساخته می شوند. این فرآیند یک پوشش ضخیم از روی تولید می کند که محافظت عالی در برابر خوردگی ایجاد می کند.
لوله های فولادی الکتروگالوانیزه: این لوله ها با اعمال یک لایه نازک روی بر روی سطح فولاد از طریق الکترولیز ساخته می شوند. این فرآیند نسبت به گالوانیزه گرم هزینه کمتری دارد، اما پوشش نازک تری از روی تولید می کند که محافظت کمتری در برابر خوردگی ایجاد می کند.
لوله های فولادی پیش گالوانیزه: این لوله ها قبل از اینکه فولاد به صورت لوله درآید، با پوشش روی با روی ساخته می شوند. این فرآیند پوششی را تولید می کند که نازک تر از گالوانیزه گرم است اما ضخیم تر از گالوانیزه الکتریکی است.
لوله های فولادی بدون درز گالوانیزه: این لوله ها بدون درز ساخته می شوند که باعث استحکام و دوام بیشتر آنها نسبت به لوله های جوشی می شود. آنها معمولاً با استفاده از فرآیند گالوانیزه گرم ساخته می شوند.
لوله های فولادی جوشی گالوانیزه: این لوله ها از جوشکاری ورق یا صفحات فولادی به یکدیگر و سپس گالوانیزه کردن آنها ساخته می شود. آنها معمولاً برای خطوط لوله آب و گاز استفاده می شوند.

پاسخ: در اینجا چند دلیل برای خوردگی لوله های گالوانیزه آورده شده است:
خرابی پوشش روی
در حالی که پوشش روی محافظت اولیه را فراهم می کند، می تواند در طول زمان به دلیل قرار گرفتن در معرض عوامل محیطی مختلف مانند رطوبت، اکسیژن و مواد شیمیایی شکسته شود. با خراب شدن پوشش روی، فولاد زیرین در معرض این عوامل خورنده قرار می گیرد که منجر به خوردگی می شود.
آسیب مکانیکی
آسیب فیزیکی به پوشش گالوانیزه، مانند خراش، فرورفتگی، یا ساییدگی، می تواند فولاد زیر را آشکار کند. این مناطق آسیب دیده در برابر خوردگی آسیب پذیر می شوند زیرا لایه محافظ روی در معرض خطر قرار می گیرد.
خوردگی موضعی
لوله های گالوانیزه ممکن است در مناطقی که پوشش روی نازک یا آسیب دیده است دچار خوردگی موضعی مانند خوردگی حفره ای شوند. این نوع خوردگی می تواند حفره ها یا سوراخ های کوچکی روی سطح لوله ایجاد کند که در نهایت منجر به نشتی و تضعیف ساختار می شود.
قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی
لوله های گالوانیزه ممکن است با مواد شیمیایی یا موادی که می توانند تجزیه پوشش روی را تسریع کنند در تماس باشند. به عنوان مثال، قرار گرفتن در معرض اسیدها یا قلیایی های خاص می تواند لایه محافظ را به خطر بیندازد و به خوردگی کمک کند.
ترکیب آب
ترکیب آب جاری در لوله های گالوانیزه نیز می تواند در خوردگی نقش داشته باشد. اگر آب بسیار اسیدی باشد یا حاوی عناصر خورنده دیگری باشد، می تواند با پوشش روی واکنش داده و تجزیه آن را تسریع کند.