جلوگیری از آسیب پوشش هنگام جوشکاری لوله فولادی کربنی

زمینه: چگونه جوشکاری به پوشش ها آسیب می رساند

جوشکاری لوله فولادی کربنی دمایی بالاتر از 1500 درجه سانتیگراد در قوس و صدها درجه در فلز اطراف ایجاد می کند. پوشش‌های ارگانیک مانند اپوکسی پیوندی همجوشی، پلی‌اتیلن سه لایه و پلی‌پروپیلن نمی‌توانند در این گرما دوام بیاورند: در ناحیه اطراف جوش، زغال‌گیر، تاول می‌زنند، لایه لایه می‌شوند یا نرم می‌شوند. جرقه ها و سرباره های حاصل از جوش نیز می سوزند و پوشش مجاور را سوراخ می کنند. از آنجایی که پوشش، دفاع اولیه در برابر خوردگی لوله های مدفون و غوطه ور است، آسیب در هر اتصال زنجیره ای از نقاط ضعیف ایجاد می کند که حفاظت کاتدی باید پوشش دهد. جلوگیری از این آسیب یک مشکل کیفیت میدان است که یکپارچگی-طولانی مدت خط لوله را تعیین می کند.

برنامه ریزی قبل از جوشکاری

دفاع اول برنامه ریزی است. یک منطقه حذف پوشش، به طور معمول 100 تا 150 میلی متر از خط مرکزی جوش در هر طرف را تعریف کنید، و قبل از جوشکاری، پوشش را در آنجا صاف کنید. دقیقاً به همین دلیل برای لوله‌های روکش شده{4}}کارخانه، انتهای آن بدون پوشش یا با روکش انتهایی قابل جابجایی عرضه می‌شود. فعالیت های جوشکاری و پوشش را طوری برنامه ریزی کنید که انتهای لخت برای مدت طولانی در شرایط مرطوب یا خورنده بدون محافظت باقی نماند. محل کار را با پتوهای{7}مقاوم در برابر آتش برای گرفتن جرقه آماده کنید و لوله را طوری قرار دهید که جرقه های سنگ زنی به پوشش دست نخورده برخورد نکند.

کنترل حرارت در حین جوشکاری

گرمای ورودی و زمان را در دمای بالا محدود کنید. از حداقل پاس های جوش مطابق با روش استفاده کنید، از پیش گرمای بیش از حد فراتر از محدوده مشخص شده خودداری کنید، و اتصال را به جای خاموش کردن، به طور طبیعی خنک کنید. برای لوله‌های دیواری ضخیم، جوشکاری چند پاسی با دمای بین پاسی کنترل‌شده را در نظر بگیرید. در جایی که پوشش نزدیک به جوش است، سپرهای حرارتی و پارچه‌های مرطوب، در جایی که این روش مجاز است، می‌تواند از لبه پوشش محافظت کند، اما روش قابل اعتماد این است که منطقه برهنه را سخاوتمندانه طراحی کنید و تمام منابع گرما را در آن نگه دارید.

برداشتن پوشش و آماده سازی سطح

پوشش را به صورت مکانیکی با آسیاب کردن یا با استفاده از ابزارهای حذف مشخص شده بردارید و به پوشش سالم با لبه مخروطی برش دهید تا لایه ترمیم به نرمی به پوشش سالم بپیوندد. فولاد لخت را تا سطح مورد نیاز تمیز کنید، معمولاً نزدیک به تمیز کردن-وایت بلاست یا برقی{2}}ابزار با زبری مشخص، و محل را خشک و عاری از روغن و گرد و غبار نگه دارید. قبل از اعمال پوشش تعمیری، خود جوش باید صاف شود و هرگونه پاشش از بین برود.

سیستم های تعمیرات میدانی

پس از جوشکاری و بازرسی، پوشش را با سیستم تایید شده بازسازی کنید. گزینه‌های متداول عبارتند از:{1}}آستین‌های انقباض حرارتی، که مفصل را می‌پیچد و روی پوشش اصلی با یک لایه چسب جمع می‌شود، و اپوکسی مایع یا ترکیبات ترمیم پلی‌اورتان دو جزیی- روی سطح آماده‌شده اعمال می‌شود. برای سیستم های سه لایه، سیستم های کاربردی فیلد سازگار- توسط سازنده پوشش مشخص شده است. سپس منطقه تعمیر شده با یک آشکارساز ولتاژ پایین یا بالا-تعطیلات آزمایش می‌شود تا تأیید شود که سوراخ سوزنی وجود ندارد و ضخامت پوشش مطابق با مشخصات تأیید می‌شود.

بازرسی و مستندسازی

هر اتصال جوش داده شده را قبل از پر کردن مجدد بررسی کنید: بررسی بصری تعمیر، تشخیص تعطیلات در محیط کامل، بررسی چسبندگی روی پوشش تعمیر شده و اندازه‌گیری ضخامت. نتایج را با داده های جوش و شماره حرارت ثبت کنید تا هر گونه خرابی پوشش در آینده قابل ردیابی باشد. این مستندات بخشی از سیستم مدیریت یکپارچگی خط لوله است و توسط اکثر اپراتورها و کدهای خط لوله مورد نیاز است.

سوالات متداول