لوله های فولادی ضد زنگ حاوی مقدار زیادی کروم هستند و برخی نیز حاوی مقدار زیادی نیکل و مقدار مشخصی تیتانیوم هستند. هدف کروم این است که فولاد را در برابر خوردگی مقاوم کند. نیکل عنصر آلیاژی اصلی است که فولاد زنگ نزن آستنیتی را تشکیل می دهد، اما اثر کامل آن تنها زمانی اعمال می شود که با کروم ترکیب شود. اگر از نیکل خالص استفاده شود، فولاد نیکل کم کربن به ساختار تک فاز آستنیت خالص نیاز دارد و میزان نیکل آن باید بالای 24 درصد باشد. در واقع، زمانی که میزان نیکل باید به 27 درصد برسد، مقاومت در برابر خوردگی لوله های فولادی ضد زنگ به طور قابل توجهی بهبود می یابد. بنابراین در لوله های فولادی ضد زنگ نیکل به عنوان عنصر آلیاژی وجود ندارد.
فولادهای زنگ نزن معمولی عمدتاً فولادهای زنگ نزن آستنیتی هستند، مانند 304، 316L، 321 و غیره. محتوای کربن کم است، اما محتوای عناصر آلیاژی بیش از 20٪ است، از جمله 18-20% کروم، 8-10 % نیکل و وانادیوم، مولیبدن، تیتانیوم و سایر عناصر. فولاد ضد زنگ برای اهداف خورنده استفاده می شود. در رسانه ها، به ویژه در صنایعی مانند غذا، دارو، مواد شیمیایی روزانه و آرایشی و بهداشتی که نیازهای زیست محیطی بالاتری دارند، بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند. البته در صنایع شیمیایی نیز کاربرد فراوانی دارد. با این حال، فولاد زنگ نزن آستنیتی از یون های کلرید می ترسد و کنترل بسیار دقیقی بر یون های کلرید موجود در آب در محیط دارد.
