محتوای کربن و اثرات آن
کربن نقش مهمی در تعیین استحکام و سختی آن دارد. با افزایش محتوای کربن، استحکام کششی و سختی فولاد نیز افزایش می یابد. با این حال، محتوای کربن بالاتر، شکل‌پذیری و چقرمگی را کاهش می‌دهد و فولاد را مستعد شکستگی ترد می‌کند. و کربن همچنین بر توانایی فولاد برای انجام عملیات حرارتی و تشکیل ریزساختارهای مختلف تأثیر می گذارد. علاوه بر این، کربن بر جوش پذیری فولاد تأثیر می گذارد. محتوای کربن بیشتر جوشکاری فولاد را دشوارتر می کند زیرا احتمال ایجاد ترک و سایر عیوب جوشکاری بیشتر است.
محتوای منگنز و اثرات آن
منگنز یک عنصر آلیاژی مهم است که استحکام و چقرمگی فولاد را بهبود می بخشد. همچنین به خنثی کردن اثرات منفی گوگرد بر روی چقرمگی کمک می کند. منگنز تشکیل ریزساختار مورد نظر را تقویت می کند، سختی پذیری فولاد را بهبود می بخشد و پاسخ عملیات حرارتی بهتری را به دست می آورد.
محتوای سیلیکون و اثرات آن
سیلیکون با تشکیل ترکیبات بین فلزی با آهن، استحکام و سختی فولاد را بهبود می بخشد. همچنین مقاومت فولاد را در برابر اکسیداسیون و مقاومت در برابر اکسیداسیون بهبود می بخشد و آن را برای کاربردهای با دمای بالا مناسب تر می کند. سیلیکون همچنین می تواند جوش پذیری فولاد را با کاهش خطر ترک خوردگی گرم بهبود بخشد.
محتوای فسفر و اثرات آن
اگرچه فسفر به طور کلی به عنوان یک ناخالصی در نظر گرفته می شود، اما در مقادیر کم برای بهبود استحکام و مقاومت در برابر خوردگی جوی به آن اضافه می شود. با این حال، سطوح بیش از حد فسفر باعث کاهش چقرمگی و شکل پذیری می شود، بنابراین محتوای آن به دقت کنترل می شود.
عناصر کمیاب: لوله خط API ممکن است حاوی مقادیر کمی از عناصر آلیاژی دیگر مانند وانادیم (V) و نیوبیم (Nb) باشد. این عناصر با تشکیل رسوبات ریز استحکام و چقرمگی فولاد را افزایش می دهند که از حرکت نابجایی و رشد دانه در طول عملیات حرارتی و شرایط سرویس جلوگیری می کند.
لوله و پوشش API Line
