فولادهای زنگ نزن مارتنزیتی استاندارد عبارتند از: 410، 414، 416، 416 (Se)، 420، 431، 440A، 440B و 440C که مغناطیسی هستند. مقاومت به خوردگی این فولادها از "کروم" ناشی می شود که از 11.5 تا 18٪ متغیر است. هر چه محتوای کروم بیشتر باشد، برای اطمینان از تشکیل مارتنزیت در طی عملیات حرارتی، محتوای کربن بیشتری مورد نیاز است. سه نوع 440 فولاد ضد زنگ فوق به ندرت برای کاربردهایی که نیاز به جوش دارند در نظر گرفته می شوند و فلزات پرکننده با ترکیب 440 به راحتی به دست نمی آیند.
بهبود فولادهای مارتنزیتی استاندارد حاوی مواد افزودنی مانند نیکل، مولیبدن، وانادیم و غیره است که عمدتاً برای افزایش دمای عملیاتی محدود فولادهای استاندارد به بالای 1100K استفاده می شود. هنگامی که این عناصر اضافه می شوند، محتوای کربن نیز افزایش می یابد. با افزایش محتوای کربن، مشکل اجتناب از ترک خوردگی در ناحیه سخت شده تحت تأثیر حرارت جوش جدیتر میشود.
فولاد ضد زنگ مارتنزیتی را می توان در حالت های آنیل شده، سخت شده و حرارت داده شده جوش داد. صرف نظر از حالت اولیه فولاد، پس از جوشکاری، یک ناحیه مارتنزیتی سخت شده در مجاورت جوش تولید می شود. سختی ناحیه متاثر از حرارت عمدتاً به محتوای کربن فلز اصلی بستگی دارد. با افزایش سختی، چقرمگی کاهش می یابد و این ناحیه بیشتر مستعد ترک می شود. پیش گرم کردن و کنترل دمای بین لایه ها موثرترین راه برای جلوگیری از ترک خوردن است. برای به دست آوردن بهترین خواص، عملیات حرارتی پس از جوش مورد نیاز است.
لوله فشار قوی ASME SA268 TP410
