اثرات چند عنصر اصلی در فولاد بر خواص فولاد • کربن (c): با افزایش محتوای کربن، نقطه تسلیم و استحکام کششی افزایش مییابد، اما خاصیت شکل پذیری و ضربه کاهش مییابد. محتوای کربن بیش از حد می تواند به راحتی باعث شکست خوردگی بین دانه ای شود. مرز بین فولاد و آهن با محتوای C کنترل می شود: کمتر از 2.11٪ فولاد است. • سیلیکون (Si): Si یک اکسید زدا و گوگرد زدا است. استحکام و سختی بالایی دارد و می تواند عملکرد گرم فولاد را بهبود بخشد. • کروم (Cr): کروم می تواند استحکام، سختی و مقاومت در برابر سایش فولاد را به میزان قابل توجهی افزایش دهد، اما در عین حال باعث کاهش انعطاف پذیری و چقرمگی می شود. • نیکل (Ni): نیکل می تواند استحکام فولاد را بهبود بخشد و انعطاف پذیری و چقرمگی خوبی را حفظ کند. تأثیر چند عنصر اصلی در فولاد بر خواص فولاد • مولیبدن (Mo): افزودن مولیبدن به فولاد می تواند خواص مکانیکی فولاد را بهبود بخشد. • تیتانیوم (Ti): تیتانیوم یک اکسید زدا در فولاد است. حساسیت اثربخشی و شکنندگی سرما را کاهش می دهد. افزودن مقدار مشخصی تیتانیوم به فولاد توانایی مقاومت در برابر خوردگی بین دانه ای را دارد. • فسفر (P): فسفر یک عنصر مضر در فولاد است. شکنندگی سرد فولاد را افزایش می دهد، عملکرد جوشکاری را بدتر می کند، انعطاف پذیری را کاهش می دهد و عملکرد خمش سرد را بدتر می کند. به طور معمول، هر چه میزان فسفر در فولاد کمتر باشد، بهتر است. • گوگرد (S): گوگرد یک عنصر مضر در فولاد است که باعث شکنندگی گرم فولاد می شود، شکل پذیری و چقرمگی فولاد را کاهش می دهد، به راحتی باعث ایجاد ترک در هنگام آهنگری می شود و همچنین مقاومت به خوردگی فولاد را کاهش می دهد. بنابراین، محتوای گوگرد باید تا حد امکان پایین نگه داشته شود. • نیتروژن (N): نیتروژن می تواند استحکام، چقرمگی در دمای پایین و جوش پذیری فولاد را بهبود بخشد. حساسیت اثربخشی را افزایش دهید. مقدار مناسب نیتروژن می تواند مقاومت در برابر خوردگی حفره ای و استحکام فولاد ضد زنگ را بهبود بخشد.
