سه راه برای اتصال رزوه های لوله وجود دارد: رزوه های داخلی استوانه ای که در رزوه های بیرونی استوانه ای وارد می شوند، رزوه های داخلی استوانه ای که در رزوه های خارجی مخروطی قرار می گیرند و رزوه های داخلی مخروطی که در رزوه های خارجی مخروطی وارد می شوند. در میان آنها، دو روش اخیر بیشتر به هم مرتبط هستند و رایج ترین روش های اتصال هستند.
(1)، اتصال فلنج فلنج. فلنج های شل فلنج دار عموماً برای لوله های ساخته شده از مواد مشابه مانند لوله های مسی، لوله های سربی، لوله های پلاستیکی و ... استفاده می شود. فلنجینگ باید صاف و بدون ترک یا چروک باشد.
(2) اتصال فلنج رزوه ای، با استفاده از فلنج داخلی برای اتصال به لوله فولادی رزوه ای خارجی. این نوع فلنج بیشتر از چدن ساخته شده و می توان از آن برای اتصال خطوط لوله کم فشار استفاده کرد.
(3) اتصال فلنج جوش داده شده. فلنج و لوله فولادی جوش داده شده است. این اتصال فلنجی بسیار مورد استفاده قرار می گیرد. روش جوشکاری به این صورت است: یک جفت فلنج را انتخاب کرده و روی دو سر لوله متصل شده نصب کنید. اگر برخی از تجهیزات از قبل دارای فلنج هستند، فلنج هایی با همان مشخصات را انتخاب کنید و آنها را روی فلنج ها قرار دهید و ابتدا کمی جوش بزنید. عمودی بودن را اصلاح کنید و در نهایت فلنج و لوله را محکم جوش دهید.
