لوله گذاری حرارتی به کار ادغام لوله های گرمایش و لوازم جانبی آنها در یک کل با توجه به شرایط طراحی و تثبیت آنها در محل اطلاق می شود.
روش های تخمگذار لوله های گرمایش را می توان به تخمگذار در بالای زمین (سربار) و تخمگذار زیر زمینی تقسیم کرد.
انتخاب روش تخمگذار باید هواشناسی محلی، هیدروژئولوژی، توپوگرافی، حمل و نقل، فناوری ساخت و ساز، راحتی نگهداری، سرمایه گذاری و سایر عوامل را در نظر بگیرد.
انتخاب معقول روش تخمگذار لوله های فولادی بدون درز برای لوله های گرمایشی برای صرفه جویی در سرمایه گذاری، اطمینان از عملکرد ایمن و قابل اعتماد شبکه گرمایش و تسهیل ساخت و ساز و نگهداری اهمیت زیادی دارد.
تخمگذار زمینی را نیز می گویند. به روش چیدمان لولهها بر روی براکتهای مستقل روی زمین یا براکتهای متصل به دیوار ساختمانها اشاره دارد. این یک روش تخمگذار اقتصادی تر است. تحت تأثیر سطح آب زیرزمینی، کیفیت خاک و سایر خطوط لوله زیرزمینی قرار نمی گیرد. ساختار ساده ای دارد، به راحتی می توان عیوب را پیدا کرد و از بین برد و برای نگهداری و مدیریت راحت است. با این حال، منطقه بزرگی را پوشش می دهد و تلفات حرارتی خط لوله زیاد است که ظاهر شهر را تحت تأثیر قرار می دهد.
تخمگذار زیرزمینی به روشی اطلاق می شود که در آن لوله ها در زیر زمین بدون تأثیر بر ظاهر شهر و ترافیک قرار می گیرند. بنابراین، این روش به طور گسترده ای برای لوله های گرمایش متمرکز در شهرها و شهرک ها استفاده می شود. می توان آن را به ترانشه گذاری، دفن مستقیم، پوشش دهی و تونل گذاری تقسیم کرد.
