1. کوئنچ سطح گرمایش القایی: قطعه کار را در سلف قرار دهید، برای گرمایش القایی از برق استفاده کنید، به طوری که سطح قطعه کار به سرعت تا دمای کوئنچ مورد نیاز گرم شود و سپس آب به سطح قطعه کار پاشیده شود. مزایا: گرمایش سریع و یکنواخت، راندمان تولید بالا، می تواند از کربن زدایی و اکسیداسیون سطح جلوگیری کند و تغییر شکل را کاهش دهد. معایب: به تجهیزات الکتریکی بسیار پیچیده نیاز دارد.
2. کوئنچ دو مایع: فولاد را تا دمای کوئنچ حرارت داده، عایق کرده و در یک ماده کوئنچ (آب، آب نمک یا روغن) خنک کنید که به آن کوئنچ دو مایع می گویند. مزایا: روش ساده و کاربرد گسترده. معایب: تنش حرارتی زیاد، ایجاد ترک یا تغییر شکل آسان.
3. کوئنچ دو جزئی: قطعات چدن گرم شده ابتدا در آب یا آب نمک سرد می شوند و وقتی قطعه کار تا حد معینی (بسته به ماده) خنک شد، به سرعت برای خنک شدن به داخل روغن منتقل می شود که کوئنچ دو جزئی نامیده می شود. مزایا: می تواند چقرمگی بالا را تضمین کند و تغییر شکل و ترک خوردگی را کاهش دهد. معایب: الزامات بالا برای عملیات فنی، یعنی زمان انتظار قطعه کار محصول در آب به شدت کنترل می شود.
4. طبقه بندی کوئنچ: قطعات کار محصول که تا دمای کوئنچ گرم شده اند در حمام نمک یا حمام قلیایی با دمای کمی بالاتر یا کمتر از نقطه Ms برای خنک شدن قرار می گیرند و برای مدتی در حمام نگهداری می شوند و سپس قرار می گیرند. در هوا یا روغن برای خنک کردن، که به آن کوئنچ طبقه بندی می گویند. مزایا: تنش حرارتی خاموش کننده را تا حد زیادی کاهش می دهد و تمایل به تغییر شکل و ترک را بسیار کاهش می دهد. معایب: فقط برای قطعات کار محصول با ضخامت یا قطر بیش از 8-11 میلی متر استفاده می شود.
5. خاموش کردن سطح شعله: از اکسی استیلن برای گرم کردن سطح قطعه کار استفاده کنید و سپس آن را به سرعت در آب قرار دهید تا خنک شود. مزایا: اقتصادی و راحت، راندمان بالا. معایب: کیفیت پایین، کنترل ضعیف، ایجاد دانه های درشت آسان، کربن زدایی، ناهمواری و سایر عیوب.
6. کوئنچ جزئی: این روش نسبت به روش های فوق می باشد. روش های فوق همه روش های خاموش کردن حرارت کلی هستند. برخی از قطعات کار محصول نیاز به کوئنچ جزئی دارند، مانند کولیس. اگر چاک تراش به اندازه کافی قوی باشد، فقط قسمت پنجه گرم می شود و سایر قسمت ها گرم نمی شوند.
لوله فشار قوی
