سختی پذیری به ویژگی های مواد اشاره دارد که با عمق لایه سخت شده و توزیع سختی نمونه در شرایط مشخص مشخص می شود. این عمدتاً به سرعت خنک کننده بحرانی مواد بستگی دارد. تحت شرایط مشخص، ویژگی های عمق سخت شدن و توزیع سختی فولاد را تعیین می کند. یعنی توانایی فولاد در به دست آوردن عمق لایه سخت شده هنگام کوئنچ که نشان دهنده توانایی فولاد در پذیرش کوئنچ است.
عمق لایه سخت شده که به آن عمق لایه سخت شده نیز می گویند، به عمق سطح فولاد تا ناحیه نیمه مارتنزیت فولاد اطلاق می شود (مارتنزیت 50 درصد سازمان و 50 درصد باقیمانده را تشکیل می دهد. ٪ سازماندهی از نوع پرلیت است) (برخی از انواع فولاد مانند فولاد ابزار و فولاد بلبرینگ باید 90٪ یا 95٪ سازماندهی سطح مارتنزیت را اندازه گیری کنند). هر چه عمق لایه سخت شده فولاد بیشتر باشد، سختی پذیری این فولاد بهتر است.
ظرفیت سخت شدن به توانایی فولاد برای سخت شدن در حین کوئنچ اشاره دارد که با بالاترین سختی که می توان با کوئنچ کردن به مارتنزیت به دست آورد بیان می شود. این عمدتا به محتوای کربن در مارتنزیت بستگی دارد. هر چه محتوای کربن بیشتر باشد، سختی پذیری فولاد بیشتر است. تأثیر سایر عناصر آلیاژی نسبتاً کم است. سختی پذیری به توانایی فولاد آستنیته برای بدست آوردن مارتنزیت در حین کوئنچ اشاره دارد. اندازه آن با عمق لایه قابل سخت شدن و توزیع سختی حاصل از خاموش کردن فولاد در شرایط خاص بیان می شود.
سختی پذیری به حداکثر سختی اطلاق می شود که می تواند توسط ساختار مارتنزیتی ایجاد شود که با نرخ سرد شدن بیش از نرخ سرد شدن بحرانی در شرایط ایده آل کوئنچ، که به عنوان سختی پذیری نیز شناخته می شود، به دست آید.
لوله کربن فولادی بدون درز
