(1) تأثیر بر استحکام و انعطاف پذیری
تغییر استحکام: تمپر کردن باعث افزایش محتوای کاربیدهای پراکنده شده و در نتیجه استحکام کششی Rm را افزایش می دهد، اما در عین حال استحکام تسلیم را نیز کاهش می دهد. و هنگامی که دمای معتدل افزایش می یابد، روی هر دو تأثیر می گذارد و همچنین محدوده اعتدال تبدیل فاز را کاهش می دهد.
بهبود پلاستیسیته: از آنجایی که تمپر کردن ریزساختار را ظریفتر میکند، انعطاف پذیری کششی در همان سطح مقاومت بهبود مییابد که برای بهبود عملکرد جامع فولاد اهمیت زیادی دارد.
(2) شکنندگی و اقدامات بهبود
برگشت پذیری شکنندگی مزاج: شکنندگی مزاج برگشت پذیر است. اگر دمای تلطیف به اندازه کافی بالا باشد، از محدوده بحرانی فراتر رود و دمای تبدیل را کاهش دهد، می توان مواد را دوباره گرم کرد و قبل از اینکه دمای تلطیف دوباره افزایش یابد، برای بازیابی یا بهبود خواص مواد، در محدوده بحرانی تیمار شد.
نقش عناصر کمیاب: برخی از عناصر کمیاب اثرات متفاوتی بر شکنندگی مزاج دارند. آنتیموان، فسفر، قلع، آرسنیک، منگنز و سیلیکون دارای اثرات شکننده هستند، در حالی که مولیبدن می تواند شکنندگی مزاج را در حضور سایر عناصر آلیاژی کاهش دهد. نیکل و کروم نیز تأثیر خاصی بر شکنندگی مزاج دارند. درک اثرات این عناصر کمیاب می تواند به کنترل بهتر و بهینه سازی خواص در طول تولید و فرآوری فولاد کمک کند.
لوله با دمای بالا
