خوردگی یکنواخت فولاد ضد زنگ بیشتر در محلول های اسیدی یا قلیایی داغ دیده می شود. علاوه بر این، نمک های مذاب کلریدها و فلورایدها نیز می توانند باعث خوردگی یکنواخت شوند.
انتظار می رود که خوردگی یکنواخت با نرخ نسبتاً ثابتی در محیط هایی با دما و ترکیب شیمیایی ثابت رخ دهد. نرخ خوردگی را می توان با اندازه گیری کاهش وزن در واحد زمان در یک سطح مشخص تعیین کرد. این معمولاً به صورت از دست دادن ضخامت در طول زمان مانند میلی متر در سال بیان می شود. طبق تعریف، فولاد ضد زنگ به طور کلی در برابر خوردگی یکنواخت در یک محیط خاص در صورتی که نرخ خوردگی بیش از 0.1 میلی متر در سال نباشد، مقاوم است. خوردگی حفره ای و شکافی خوردگی یکنواخت باعث آسیب گسترده به فیلم غیرفعال می شود، اما خوردگی حفره ای و شکافی در اثر آسیب موضعی به فیلم غیرفعال ایجاد می شود. در شرایط واقعی، شکست خوردگی فولاد زنگ نزن معمولاً در نتیجه خوردگی موضعی است تا خوردگی یکنواخت، در این صورت زوجهای گالوانیکی به صورت موضعی روی سطح فولاد ضد زنگ تشکیل میشوند که منجر به انتشار سریع خوردگی میشود. کاهش وزن خوردگی موضعی ممکن است در مقایسه با خوردگی یکنواخت کوچک باشد و نرخ خوردگی به عنوان شاخصی از شدت خوردگی با خوردگی موضعی مرتبط نیست. در مقابل، خوردگی حفره ای و شکافی به عنوان یک یا یا موقعیتی در نظر گرفته می شود که هنگامی که خوردگی موضعی شروع می شود، به سرعت در مواد نفوذ می کند و بنابراین باید از آن اجتناب شود.
لوله کندانسور
